• Voor Nathalie Sombroek geeft het wonen in een tiny house een vakantiegevoel.

    Bob de Mon

Wonen in een tiny house

KOEDIJK De huizenprijzen maken het voor starters op de woningmarkt moeilijk om zelfstandig te gaan wonen. Nathalie Sombroek (23) is, of liever: was, een van die jongeren, die daar tegenaan liep. Maar zij zat niet bij de pakken neer, trok haar eigen plan en bouwde haar eigen tiny house.

Bob de Mon

Verscholen achter een grote schuur aan de Nauertocht, op het erf van haar ouders, staat Nathalie's eigen onderkomen. Trots laat Nathalie zien, wat zij samen met haar vader in zo'n negen maanden tot stand heeft gebracht. Op een open trailer bouwden zij een huisje van ruim zeven bij ruim anderhalve meter met een hoogte van bijna vier meter. Na de buitenzijde bewonderd te hebben, zitten we even later gezamenlijk op een bankje met daaronder een praktische bergruimte. Het is, op een stoel en boekenplank na, het enige meubelstuk in het tiny house aan de Nauertocht in Koedijk. Wat onmiddellijk opvalt, is de minimalistische, strakke en doelmatige inrichting. Zo is de trap naar het hoger gelegen slaapgedeelte tevens een kast met laden.

Binnen steekt Nathalie bijzonder enthousiast van wal. ,,Doordat de ruimte beperkt is, kom ik niet om in de spullen die ik strikt gezien helemaal niet ontbeer. En wat je niet hebt, hoef je ook niet schoon te maken of op te ruimen. Ik heb ook geen televisie en ik moet zeggen dat ik daar wel heel blij om ben. Als je zo'n apparaat in huis hebt, ga je er onwillekeurig toch naar zitten kijken, ook al vind je er in de grond van je hart maar weinig aan. Nu houd ik meer tijd over voor dingen die in mijn leven veel belangrijker zijn. Minder bezit is voor mij dus vooral veel meer tijd. Hoewel, ik moet eerlijk bekennen dat ik soms wel eens een vaatwasser mis. Het kleine aanrechtje staat wel heel snel vol als je niet onmiddellijk de vuile vaat wegwerkt.

Het bewonen van een tiny house vraagt, wat dat betreft toch wel iets meer zelfdiscipline van een mens. Anderzijds heb ik op deze plek maar weinig rekening te houden met eventuele buren. Mijn enige buur is de fazantenhaan, die zo nu en dan in het weiland hiernaast neerstrijkt. Als ik mijn radio wel eens iets te hard aan heb, is er niemand die daar last van heeft. De vrijheid, die ik hier heb, is onbetaalbaar. Het geeft mij het gevoel voortdurend op vakantie te zijn. Hoewel mijn ouderlijk huis hier vrijwel om de hoek staat, komen die hier zelden. Vanwege die vrijheid hier, heb ik een uitnodiging van Marjolein Jonker om ook op het terrein van de oude gasfabriek aan de Helderseweg te gaan staan, vriendelijk afgeslagen. Daar heb je uiteindelijk toch weer buren, waarmee je rekening dient te houden.''

Even later komt Nathalie met nog meer voordelen van haar huidige locatie op de proppen. ,,Ik heb geweldig lieve ouders die er alles aan doen om het mij hier zo comfortabel mogelijk te maken. Ik mag kosteloos mijn vuile was bij hen afleveren en zij leveren mij op hun beurt weer kosteloos schone kleren, water en elektriciteit. Mijn enige woonlasten zijn het één keer in de twee weken kopen van flessengas.'' Ondertussen rijpen er bij Nathalie nieuwe plannen voor een tweede tiny house. ,,Daar
wil ik dan zelf mensen gaan coachen of het huisje voor een schappelijke prijs verhuren aan startende ondernemers, die te weinig beginkapitaal hebben om een duur pand te betrekken.''