• iet.timmermans

Marginaal

ALKMAAR Van een echte Amsterdamse, die verliefd werd op Alkmaar. Opgegroeid in de 60'er-jaren. Met veel muziek, boeken en 'wij'. Die kinderen en kleinkinderen kreeg, een kwart eeuw in het krantenvak zat en nog steeds nieuwsgierig en kritisch is.

Communicatie

Heb jij dat ook wel eens? Dat je een winkel binnenkomt en dat de verkoopster of verkoper zegt: 'Wat ziet u er goed uit! Bent u afgevallen'? De eerste keer dat ik dat hoorde dacht ik: wat aardig. Ik ben helemaal niet afgevallen (daar doe ik niet aan), maar ze vindt dat ik er goed uit zie. Nadat mij dat enkele malen was overkomen, werd ik achterdochtig. Een verkooptruc? Juist in de detailhandel is communicatie een middel. Mensen een goed gevoel geven. Ik was op mijn hoede.

Hetzelfde maak ik mee bij mannen en vrouwen die net een management cursus hebben gevolgd. Ik weet het. Volgde ze ooit zelf en stapelde daar nog wat NLP bovenop. Natuurlijk is het goed om wat gesprekstechnieken te leren. Maar op het moment dat iemand tegen mij zegt: 'Ik zie dat je boos bent' of 'Ik hoor wat je zegt', krijg ik vechtneigingen. Dat is zó ingestudeerd en onoprecht.

Laatst trof ik een jonge arts in een zeer moeilijke medische situatie. Ongerust als ik was liet ik haar weten bij de betreffende patiënt te zien dat het niet goed ging. Direct sprak zij de woorden: 'Ik hoor wat u zegt, maar dat is niet wat ik zie!' Niet doen! Dat is een zin uit een studieboek. Neem de mensen met wie je communiceert serieus en pas die trucjes niet toe.

Nee, dan het communiceren met kleine kinderen. Recht op de man af en zonder enige gêne. Geen verpakking of onderliggende agenda. Gewoon vragen en zeggen wat je denkt. Dat dit soms ook tot ongemakkelijke situaties kan leiden bevestigde mijn dochter toen ze klein was. Terwijl wij in een winkel stonden, kwam er een zeer kleine man binnen. Mijn dochter (4 jaar op dat moment) bestudeerde de man ongegeneerd en monsterde hem van boven tot beneden (en dat was niet zo lang). Ik voelde het al aankomen, kreeg het benauwd maar kon niet meer wegkomen. Ze zei: 'Mama, wat heeft die mijnheer een grote voeten!' De man lachte hartelijk en ik ook.

Communicatie: het blijft een moeilijk vak. Veel valt te leren. Maar veel zit ook in de aard van het beestje. Je gesprekspartner serieus nemen is daarbij de basis. Soms zeggen dat je het ook niet weet. Een welgemeend compliment doet altijd goed. Stapel daarbovenop vakkennis en humor en je zit gebeiteld. Althans bij mij.

Marge

alkmaarsweekblad@bdu.nl