• iet.timmermans

Marginaal

ALKMAAR Van een echte Amsterdamse, die verliefd werd op Alkmaar. Opgegroeid in de 60'er-jaren. Met veel muziek, boeken en 'wij'. Die kinderen en kleinkinderen kreeg, een kwart eeuw in het krantenvak zat en nog steeds nieuwsgierig en kritisch is.

Het vuur

In een uitzending van DWDD hoorde ik het componist/muzikant Robbie van Leeuwen van voorheen The Motions en Shocking Blue zeggen: 'Het vuur is er uit. Daarom speel ik niet meer!' Erik Scherder (hoogleraar neuropsychologie) bepleit dat muziek maken tot op hoge leeftijd juist belangrijk is. Maar, je moet het ook nog leuk vinden. En dat is wat de laatste jaren ontbreekt bij mijn lief. We leerden elkaar op zeer jonge leeftijd kennen. Hij speelde gitaar in een band. Ik zag hem tijdens Koninginnedag op straat in Amsterdam. Want, daar speelde je tijdens zo'n dag als jong popbandje. Het raakte aan. Ik liep mee met de band en maakte zo de zestiger jaren muzikaal vanaf de zijlijn mee. Ad Visser (ja, die) werd zanger van zijn band The Poparts. Hij sloeg een oude gitaar kapot op het podium van het AMVJ omdat dit toen 'in' was. Ze speelden veel in gelegenheden in en rond Amsterdam. Na afloop ging de aanhang soms met de fans van een andere Amsterdamse band, The Outsiders, op de vuist (wat duwen en schelden). Waarom weet bijna niemand. Het bleef allemaal redelijk onschuldig en we kwamen er zonder echt grote kleerscheuren vanaf.

In huis was er altijd muziek. Er stonden muziekinstrumenten waarop de kinderen mochten spelen. Zoon had (toen) niet veel belangstelling, dochter des te meer. Zij wist dat ze haar beroep ervan wilde maken. Zong in bandjes en werd uiteindelijk muziektherapeute. Ze is niet zo'n podiumbeest. Zoon heeft het later opgepakt en speelt nu ook graag gitaar. Muziek is ze met de paplepel en met liefde ingegoten.

Mijn lief was en is nog altijd wild van bepaalde merken gitaren en versterkers. Nu nog is het eerste wat hij doet als we een concert bezoeken, kijken naar de apparatuur. Daar kan hij lyrisch van worden. Nog lang heeft hij gitaar gespeeld in een band. Totdat er iets gebeurde wat hem diep kwetste. Hij zette zijn gitaar in de hoek en heeft er nooit meer naar om gekeken. Het vuur was eruit. Boven staat de Fender buizenversterker die hij ooit zo graag wilde hebben, een effectenbak waarmee je allerlei geluiden uit je gitaar kunt halen en een uit Amerika geïmporteerde Fender gitaar waarvoor de douane hem nog heeft aangehouden. Hij speelt niet meer, maar wil ze ook niet kwijt. Het zijn relikwieën geworden. Herinneringen aan toen het muzikale vuur er nog wel was. Ik gun hem dat vuur weer. Juist nu...

Marge

alkmaarsweekblad@bdu.nl