• iet.timmermans

Marginaal

ALKMAAR Van een echte Amsterdamse, die verliefd werd op Alkmaar. Opgegroeid in de 60'er-jaren. Met veel muziek, boeken en 'wij'. Die kinderen en kleinkinderen kreeg, een kwart eeuw in het krantenvak zat en nog steeds nieuwsgierig en kritisch is.

Vrijheid

Ze komt van Kentucky. Ik raak zómaar met haar in gesprek voor het Anne Frank huis. Daar sta ik te wachten met jongste kleindochter en haar vriendinnetje. Zij zegt dat het jammer is dat de tulpen nog niet te zien zijn. Wij vertellen haar dat in plantsoenen de narcissen al boven de grond komen en dat dit niet normaal is. Dat vindt ze jammer. 'Ach', zeg ik enigszins meewarig en met een knipoog, 'jullie hebben Trump!' Fout! Uit haar directe reactie maak ik op dat ik met een Trump-aanhanger te maken heb. Ze start een betoog. Totdat de medewerkster van het Anne Frank huis de deur opent en ons uitnodigt voor de presentatie. Saved by the bell! De kaartjes voor een bezoek aan het gerenoveerde Anne Frank huis zijn twee maanden van tevoren en voor een vaste tijd besteld. Omdat speeltuin en andere attracties voor meisjes van 12 al gauw te kinderachtig zijn, doen we dit keer iets educatiefs. Kleindochter heeft de afgelopen maanden het boek gelezen en weet er al heel wat van. Het verhaal maakt indruk. Maar het echte Achterhuis nog meer. Eerst beluisteren we een presentatie en daarna lopen we met een klein gezelschap de route. Dat is het voordeel van datum en tijd. Met behulp van foto's en audio wordt duidelijk wat zich hier heeft afgespeeld. De meiden vragen honderduit, maar zijn ook aangedaan door de krakende vloeren waarop niet gelopen mocht worden, de geblindeerde ramen, de kleine kamertjes en de vele mensen die daarin leefden. Vriendinnetje is 14 en begint iets te snappen van romantiek. 'Zielig ook dat ze net verliefd werd op Peter en toen gescheiden werden', zegt ze. Kleindochter vertelt dat als het dan toch moet, ze het kamertje van Peter het beste vindt. 'Omdat je dan als enige een eigen kamer hebt', legt ze uit. Praktisch als ze is. Het ware drama valt voor hen toch nooit helemaal te bevatten. Op een grote foto volgen we de route die Anne is gegaan via Westerbork naar het concentratiekamp Auschwitz. 'Mijn andere oma woonde vlakbij Westerbork en heeft in holle bomen stiekem brood gelegd voor de mensen die daar in dat kamp zaten en moesten werken in het bos', zegt jongste kleindochter trots. Op de terugweg praten we veel over de tegenwoordige tijd en dat er nog steeds kinderen zijn die in schuilplaatsen leven of helemaal geen huis hebben en op de vlucht zijn. Want wat we daarvan ook denken, kinderen horen in vrijheid op te groeien. En niet achter prikkeldraad of muren te leven.

Marge

alkmaarsweekblad@bdu.nl