• iet.timmermans

Marginaal

ALKMAAR Van een echte Amsterdamse, die verliefd werd op Alkmaar. Opgegroeid in de 60'er-jaren. Met veel muziek, boeken en 'wij'. Die kinderen en kleinkinderen kreeg, een kwart eeuw in het krantenvak zat en nog steeds nieuwsgierig en kritisch is.

Geloven

Kinderen opvoeden in niet of wel geloven, lijkt mij tegenwoordig hartstikke moeilijk. Voor volwassenen is het al een levenslange zoektocht. Laat staan als je in een multiculturele samenleving opgroeit. Wanneer je dan ook nog in het Jeugdjournaal hoort dat mensen van allerlei geloven elkaar naar het leven staan, dan haak je toch snel af. Want dat wil geen enkel kind. Dan had ik het als kind toch een stuk makkelijker. Je was katholiek of protestant. Een enkeling was 'communist'. Dat zei mij niks. Maar in de ogen van mijn vader was dat super gevaarlijk. Die deugden niet. Daar moest je uit de buurt blijven. En, dan had je ook nog wat mensen die 'niks' waren. Dát vond ik wel erg raar. Niks zijn. Maar, we respecteerden elkaar en leefden in vrede in ons buurtje. Hoe anders is dat nu. Een ware explosie van geloven en overtuigingen in zo'n klein land. We hebben er geen benul van. Helaas niet altijd even respectvol. Al heeft jongste kleindochter er inmiddels iets op gevonden. 'Als we nu met elkaar afspreken dat God de oerknal heeft veroorzaakt. Dan hoeft er helemaal geen ruzie meer te zijn tussen gelovige en ongelovige mensen en kunnen we geloven wat we willen!'. Ik vind het een goed idee. Maar, of dat nu alle ellende zal oplossen? Dezer dagen dwalen mijn gedachten terug naar de kerstnachten van vroeger. Iedereen in de buurt ging 's nachts naar de kerk. Het gaf verbondenheid. Al weet ik wel dat het eindeloos lang duurde. Soms wel tot 02.00 uur. Thuis lokte de kerstboom-met-echte-kaarsjes, de luxe broodjes en de kerststol. Maar eerst was daar de stille, haast meditatieve, tocht naar huis. Vaak in de sneeuw. Of in elk geval koud. Onderweg zag ik ook mijn klasgenootjes en hun ouders. Een uur later rolden we, vol gegeten en met een hoofd vol wierrook, kaarslicht en kerstwensen in ons bed. Witte wolkjes van onze adem boven de dekens en bloemen op de ramen. Want ook binnen was het koud. Nu verloopt Kerstmis in een sfeer van vrij zijn, eventueel samen met familie. Niet veel mensen in mijn omgeving hebben daar nog religieuze gevoelens bij. Er zijn geen nachtelijke tochten meer. Die kerk van vroeger is nu een klimwand! Niettemin blijft iedereen de boom versieren en het huis (en buiten) in kerstsfeer brengen. En daar is niets mis mee. Ik wens u mooie kerstdagen in de sfeer die bij u past en een geweldige start van 2019!
Marge
alkmaarsweekblad@bdu.nl